Bestuurlijk adieu Jan-Hein Staal

Jan-Hein Staal kondigde zelf maanden geleden een afscheidsdiner aan ter gelegenheid van zijn vertrek uit besturen. Voor dat diner op 19 november nodigde hij 30 bestuurders inclusief hun partners uit. Over zijn nabije toekomst is hij helder: “Ik kan me er enorm op verheugen dat ik als voorganger meer tijd zal hebben voor bijbelonderricht, voor het bezoeken van andere regionale gemeenten, voor jeugdevenementen, en nog veel meer. En ik vind het extra verheugend dat er zoveel jongeren zijn die bestuurstaken overnemen.”

Dankbaarheid en respect sierden het afscheidsdiner waar Jan-Hein al vele maanden naar had uitgekeken. Aan het begin van de avond kreeg hij een lang applaus van de aanwezigen en tussen de gangen van het diner door benutten velen de gelegenheid om hun dankbaarheid te uiten voor de onvermoeibare inzet van Jan-Hein op zoveel gebieden. Op zijn beurt sprak Jan-Hein zijn volste vertrouwen uit in de zittende bestuursleden met hun belangrijke bestuurswerk voor CGN als christelijke geloofsgemeenschap.

In het artikel Jan-Hein Staal neemt afscheid beloofden we nog een keer bij hem terug te komen om verder te praten over wat hem het meest motiveert in zijn leven.
Sinds het vorige interview staan we als geloofsgemeenschap opeens behoorlijk in de belangstelling van een paar journalisten. En ook de naam van Jan-Hein verschijnt in de media. Graag wil ik het ook hierover hebben met Jan-Hein.

Jan-Hein begint te vertellen

“Zelf ben ik nu een jaar of 50 bij de geloofsgemeenschap. De tijd van ‘huiskamersamenkomsten’ kan ik me nog goed herinneren. Toen de eerste samenkomstgebouwen in beeld kwamen en kort daarna ook een landelijke ontmoetingsplek in Twente, kwam er behoefte aan structuur voor het beheer van die gebouwen en de financiën. De eerste stichtingen werden opgericht. Inmiddels is CGN een heel netwerk met haar 10 regionale gemeenten, met elk ten minste twee stichtingen. En met de diverse landelijke stichtingen natuurlijk. Al die stichtingen hebben ieder hun verantwoordelijkheid en zorgen voor de noodzakelijke formele ondersteuning van een bloeiend regionaal en nationaal gemeenteleven.
Er zijn nu heel wat 30-ers en 40-ers die de kar trekken in de verschillende besturen. Daar ben ik heel blij mee. Ook heb ik al jarenlang voor meer vrouwelijke bestuursleden gepleit. Wat dat betreft zit ik aardig op dezelfde golflengte met iemand als Kamervoorzitter Khadija Arib.”
Dat laatste voegt hij er met een knipoog aan toe. Die knipoog zal vast betekenen dat hij – net zoals de Kamervoorzitter – nog niet helemaal tevreden is.

Je hebt de bestuurders tijdens het afscheidsfeestje kort toegesproken. Wat is je oproep aan de zittende bestuursleden?

“In de loop der jaren heeft een enorme professionaliseringsslag plaatsgevonden. Ik vind het uiterst belangrijk dat op bestuurlijk niveau de zaken perfect voor elkaar zijn. En omdat de bestuurlijke taken voor het allergrootste deel in de vrije tijd moeten gebeuren, is het noodzakelijk dat de besturen als een hecht team samenwerken. Elkaar aanvullen, elkaar scherp houden en bovenal je eigen taak perfect uitvoeren, dat is mijn belangrijke oproep aan alle zittende bestuursleden.”

Jan-Hein hebben we leren kennen als iemand waar het woord ‘perfectionist’ bij past. Zijn boodschap dat zaken perfect voor elkaar moeten zijn, komt voor niemand als een verrassing. En het is gelukkig geen vraag of de aanwezige bestuurders ook in de toekomst op die manier door zullen gaan.

Maar nu ook even wat anders. Sinds het vorige interview is er een ‘mediastorm’ rond CGN geweest, zoals sommigen dat noemen. Wat zeg je hiervan?

Jan-Hein is heel beslist: “Dat je zelf als geloofsgemeenschap en niet in de laatste plaats als leiding ervan overtuigd bent dat je eerlijk en oprecht in het leven staat, dat is het belangrijkste. En als er zaken zouden zijn die met alle goede bedoelingen anders of beter kunnen, dan is het alleen maar welkom dat zoiets wordt belicht. Aan de andere kant is het voor ons niet te vatten hoe onzorgvuldig en ongenuanceerd een krant als de NRC zich opstelt. Die manier van journalistiek zou je zeker van een dergelijke krant niet verwachten. Dat is ook de reden dat we geen enkele behoefte voelen om op elke vraag en elke aantijging tekst en uitleg te geven. Blijkbaar kijkt een journalist als Joep Dohmen heel achterdochtig naar ons en denkt hij heel Nederland een grote dienst te bewijzen door te publiceren wat hij aan ‘uiterst belangrijke ontdekkingen’ meent te doen.”

Maar, waar ligt de grens? Wanneer gaat een journalist te ver?

“Men mag van alles van ons vinden en schrijven, maar als journalisten ons gaan wegzetten als mensen die zich niks aantrekken van wet- en regelgeving, en de gemeenteleden neerzetten als een soort moderne slaven die zich aftobben om de zakken van hun leiders te vullen, dan is het alleen al ter wille van al die weldenkende mensen binnen onze geloofsgemeenschap onze plicht om van onze kant een heldere boodschap te laten horen. Tegen deze stigmatiseringen ingaan zijn we zeker ook verplicht naar al die jonge mensen die er persoonlijk voor kiezen om deel uit te willen maken van onze christelijke gemeente, en die in hun dagelijks leven bekend staan als mensen die vanuit een christelijk profiel een positieve bijdrage leveren aan hun directe omgeving, hetzij school, werk of anderszins.
Het past niet bij een christen om dit over je heen te laten gaan. Dit gaat immers verder dan een beetje smaad voor jou persoonlijk. We zijn trots op ons christelijke profiel en wij staan voor ons christelijke profiel.”

Jouw eigen naam en portret zijn we in al die pagina’s van de NRC ook veel tegengekomen…

Nu lacht Jan-Hein breeduit. “Eerlijk gezegd ervaar ik wat over mij geschreven is alles bij elkaar opgeteld als een groot compliment uit onverwachtse hoek.”

Dat snap ik even niet. Leg dat eens uit?

De lach op zijn gezicht blijft als hij verder vertelt: “Nou, ik weet niet wat de doorsnee Nederlander ervan zou vinden als heel wat van zijn mailverkeer op straat zou komen te liggen. En dat anderen er dan in zouden gaan graven in de hoop er smakelijke dingen te vinden. Wat ik natuurlijk zelf al wist: als dat zou gebeuren, dan zou niemand iets kunnen vinden op grond waarvan ik beticht zou kunnen worden van bewuste oneerlijkheid of eigenbelang. Tja, en als dan een gravende, linkse onderzoeksjournalist die allergisch is voor macht en die misstanden wil ontmaskeren niet verder komt dan wat we nu hebben gelezen… dan beschouw ik dat maar als een groot compliment uit onverwachtse hoek! Zeker als de journalist ook nog eens ‘geknipt citeert’ en zeker als we weten welke frauduleuze en onzuivere bedoelingen diegene had met wie deze mailwisselingen plaatsvonden.”

Ik ben het helemaal met Jan-Hein eens, maar ik wil nog meer weten.

Ik lees in de media dat “kerkleider Staal” is opgestapt. Hoe zit het echt en hoe ziet je toekomst eruit?

“Het is bijna komisch en in elk geval tekenend voor het niveau en voor de stemmingmakerij van journalist Joep Dohmen dat hij in de NRC schrijft: ‘Na vragen van NRC maakt hij deze week bekend dat hij al zijn bestuursfuncties neerlegt’. En dan hebben we het over een feestelijk afscheid op 19 november, dat vele maanden geleden breed aangekondigd en gepland was, haha!”

Jan-Hein vervolgt: “Ik kan me er enorm op verheugen dat ik als voorganger in onze gemeente ook na mijn 68ste verjaardag later deze maand mijn taak voort mag zetten en dat ik veel meer tijd zal hebben, voor bijbelonderricht, voor het bezoeken van andere regionale gemeenten, voor jeugdevenementen, kortom teveel om op te noemen.
Daarnaast zien mijn vrouw – die ook erg blij is dat we als echtpaar meer tijd krijgen – en ik er naar uit om een opa en oma voor onze 25 kleinkinderen te zijn, zoals we dat zo heel graag willen.”

Jan-Hein Staal met een deel van zijn kleinkinderen

Wat is nu je diepste motivatie in je leven?

Nu kijkt hij ernstig, en tegelijk twinkelen zijn ogen. Alsof nu het spannendste van het verhaal komt, zegt Jan-Hein: “Ik zal nu echt mijn best doen om het kort samen te vatten. Door het enorme voorbeeld van mensen in mijn directe omgeving heb ik als jongen van 19 jaar bewust de keuze gemaakt voor een leven als christen, samen met Jezus. Een leven met de Bijbel als mijn kompas en bron van inspiratie. Dat heeft mij persoonlijk en in mijn huwelijk en in mijn gezin zo’n rijk leven gegeven, dat ik alles wat in mijn vermogen ligt wil doen zodat zoveel mogelijk andere mensen het net zo zullen krijgen als ikzelf.
Ik kan mij niets fijners voorstellen dan met kinderen of met een groep jongeren of met ouderen bezig te zijn met de bijbel en een flipover, waarbij we het samen hebben over het fantastische plan dat God met ons en met deze wereld heeft.”

Ook ik heb zulke avonden meegemaakt. Jan-Hein kan boeiend vertellen en neemt daarbij zijn publiek mee naar de verhalen uit de Bijbel alsof hij er zelf bij is geweest. Dit belooft wat voor de toekomst…  Ik verheug me op de keren dat hij onze regionale gemeente in Rotterdam komt versterken.
Uit het diepst van mijn hart gun ik Jan-Hein de door hem zo gewenste tijd en energie om in onze geloofsgemeenschap in Nederland tot grote zegen te zijn, voor de allerjongsten tot en met de oudsten.

Bewaren

Bewaren